Kristian vertelt in het kort wat Mr.Seeder inhoudt. “Ik zag tijdens de whisper connect workshops die ik met Mr.Harder aan bedrijven geef, dat het community-idee borrelt. Er is een grote opkomst van tijdelijke netwerken, op projectbasis, die daarna best mogen slapen. Zoals de community rondom Picnic. Wanneer het event of het project weer dreigt aan te vangen, moet de boel weer opgestart worden. Mr.Seeder zou daar de mankracht voor kunnen leveren in de vorm van een aantal ervaren, freelance community managers die helemaal bij de opdracht passen.” Zoals een grafisch ontwerper en fotograaf die een Ning-community opzet over drukwerk en fotografie.

De ‘time to market’ is optimaal volgens Kristian. “Marketing is aan het veranderen. Het draait niet langer om het duwen van je boodschap, maar dat je een aantal mensen vindt die jouw boodschap willen vertellen.”

Freelance mode journalist Yildiz Celie, Orchidee Brasz van Plan 9, Harmen van Sprang, Marieke Groosjohan van The Travel Agency, Robin van Lieshout van Myce.com en anderen bogen zich over kwesties als ‘ga je een community managen en/of een boodschap seeden vanuit je eigen (goede) naam?’ en ‘hoe maken we het allemaal meetbaar?’ Vooral dat laatste was een heikel punt. Goed, we hebben diensten als Google Analytics en Twitter Counter, maar dat zijn allemaal losse verzamelingen cijfers die je moet checken.

Nu ben je met campagnes die gevoerd worden via de traditionele media (tv, radio, krant) ook nooit zeker van het publiek dat je bereikt. Een krant kan wel duizenden abonnees hebben, maar merken die je advertentie wel op? De boodschap verspreiden via social media brengt dezelfde onzekerheid met zich mee, maar dat moet dus geen belemmering zijn. In beide gevallen is het hopen dat het opgepikt wordt.

En dan: waar moet je een seeder op selecteren? Op het aantal followers op Twitter? De pagerank van zijn of haar website? Elke opdracht zal om een andere seeder vragen. Iemand die geïnteresseerd is in mode en daar vaak over blogt, kun je niet inzetten voor een seedingcampagne rond het nieuwste biertje van Heineken. Dan haakt haar netwerk af en is ze haar geloofwaardigheid kwijt.

Goed. Genoeg om over na te denken. Kristian vraagt ons om met een voorstel te komen hoe Mr.Seeder zijn seeders kan selecteren. Er wordt nog wat nagepraat en er worden visitekaartjes uitgewisseld.

Oh ja, ik ben Floor Drees.

Realizing urban farming will create positive impacts in terms of sustainability. Obvious developments will be a reduction in freight tramsportation, less carbon emissions and an increase in fresh produce. Both reduce costs and increase quality. Imagine vertical farming in the form of silos with several floors of agro activity in the city. Combined with technology in the form of social media, the farmer will have new business model. His role as producer will shift to facilitator. Ground in the silo’s will be rented by company’s, organisations and individuals. With social media and online tools the farmer will have a precise view on the supply and demand dynamics of the market. The farmer’s production will be in direct dialogue with the consumer of his goods. From the current situation to vertical urban farming the distribution logistics will shift from freight and storage to a direct exchange with the client, at both individual and organizational quantities. Agro products will be ordered on line and monitored via social media. When ready they will be picked up or delivered to the customer. At the individual level it works like this, a rent a section of agro ground and choose to grow potatoes and carrots on it. I can specify if want biological produce. I can see the growth online via a social media web site, where I also see other farming activities and can engage in dialogues with other people and organizations. When the produce is ready, I arrive at the cafe downstairs, have a coffee and go home with basket of fresh produce. The mystic of country life returns to the city.

City farming

Fruits trees, cows, chickens and goats can also find there where into the city. Like produce, individuals and organisations can place an order for cheese and milk. Another benefit from having agriculture in the city is the educational platform it offers to urban schools. Schools can have their own plot of land to grow fresh produce and learn about food production. An intimate and fresher relationship with food will return. It will also be interesting to see how diverse locations of urban silos will reflect the cultural agro demands of their region. For example, a silo in Turkish neighborhood will differ from a Chinese or a Dutch one. And even more interesting will be the intersection / fusion of these different agricultural traditions and desires. Food consultants will manage and find best fit practices for individuals and organisations. These consults will manage logistics and developments in agro technology.

Think local

When food production shifts to facilitation in the city their will be a restructuring of the logistical dynamics. Many small local delivery companies and farmers will emerge. Plus an entire new social media support structure will be the backbone supporting supply and demand in the market. Local food production in this way is also as relevant for rural regions outside the city as in the urban environment. Bringing food production closer to home creates labor opportunities for architects, food specialists, farmers and empowers the local community with direct aces to fresh food.

Less pollution

Why support this transition? Because it reduces distance from farm to table and therefore reduces transportation costs, less pollution and less synthetic additives to preserve food. What results is higher quality, healthier people who are aware of their food and in the long run less costs in production and on the environment because food is made close to home.

Waarom is co-creatie tegenwoordig zo populair? Sinds het internet zich verder heeft ontwikkeld door de opkomst van social networks, zien we een sterke behoefte bij mensen om online aanwezig te zijn.
De Franse filosoof Descartes zou nu kunnen zeggen: ‘Ik ben connected, dus ik ben’. De Amerikaanse kunstenaar Andy Warhol zou zijn uitspraak kunnen hebben aangepast met ‘15 megabites of fame’. Het zijn parallellen die de groei van co-creatie deels zouden kunnen verklaren. Ik zeg deels, omdat het voor beide heren toen moeilijk in te
schatten was hoe goed de reciprociteit (wederkerigheid) van het medium werkt. Die reciprociteit staat aan de basis van co-creatie.

In het boek ‘De draagbare lichtheid van het bestaan‘ van Valerie Frissen & Jos de Mul wordt gesproken over ‘digitaal vlooien’. Ook hier zien we de sterke behoefte om digitaal contact te willen maken en te onderhouden. Een krabbel achterlaten op je Hyves-pagina, het reageren op je persoonlijke status op Facebook, het zijn allemaal voorbeelden van digitaal vlooien. Het blijkt dat mensen die daar actief mee bezig zijn, er meer tijd en energie in steken dan in televisie kijken. De toegankelijke manier waarop een en ander wordt aangeboden, zou een latente behoefte kunnen aanwakkeren, maar dan nog blijft de vraag: waarom investeren mensen er zo veel tijd in?

Een belangrijke drijfveer voor de gebruikers is interesse/nieuwsgierigheid en vriendschap. Maar er komt ook eigenbelang bij kijken. Elke goedbedoelde ‘actie’ in de richting van een ander is immers zichtbaar voor je hele digitale omgeving. Goed voor de geadresseerde, maar ook zeker goed voor het imago van de afzender!
Een bijzonder soort actie zijn de antwoorden op vragen die mensen stellen op publieke platformen. Je ziet soms hoe een antwoord zo is ontworpen, dat het ook in het belang van de afzender is. Dat hoeft niet verkeerd te zijn, het betekent alleen dat een reactie vaak niet zo vrijblijvend is als het lijkt. Zelf verwijs is ook vaak door naar artikelen die we hebben geschreven. Niet alleen vanwege de relevantie, maar ook omdat ik graag wil dat mensen op die manier op onze blog terechtkomen en de mogelijkheid krijgen om ons bedrijf beter te leren
kennen.

Pas wanneer een co-creatieproject mij iets te bieden heeft, begint het interessant te worden. Dat lijkt niet meer dan logisch. De drijfveer hoeft hierbij overigens niet altijd geld te zijn. Onlinereputatie of verbetering van een product dat ik dagelijks gebruik, zijn ook waardevolle beloningen.
Veel bedrijven vinden het starten van een co-creatieproject zó aanlokkelijk (bijvoorbeeld vanwege de kostenbesparingen), dat ze er liever gisteren dan vandaag mee willen beginnen. Koffiegigant Starbucks heeft er met de site mystarbucksidea.com een waanzinnige R&D afdeling aan overgehouden die voor een groot deel bemand is door klanten die allemaal online communiceren.

Het co-creatiespel is leuk, maar er moeten wel duidelijke regels aan verbonden worden. Een van mijn favoriete model hiervoor is het FLIRT-model: Focus, Language, Incentive, Rules, Tools. Door deze 5 regels aan te houden, krijgt een co- creatieproject een grotere kans van slagen.

Voor de initiatiefnemer is co-creatie van onschatbare waarde. Een merk kan zo een directe communicatiepoort naar de klant toe activeren, en is in staat om een relevante dialoog te beginnen. De grootste moeilijkheid zie ik nog in het vermogen van een merk om die dialoog in stand te houden. Het is de taak van specialisten en hun teams om dat voor elkaar te krijgen. Vaak zijn de kosten hiervan voor bedrijven (nog) niet te verantwoorden, aangezien ze op het eerste gezicht niet direct rendabel lijken. We moeten niet vergeten dat hier twee volstrekt verschillende afdelingen worden samengevoegd: R&D en Communicatie. Meestal bevinden die afdelingen zich niet eens in hetzelfde gebouw, laat staan op dezelfde begroting.

Kristian Esser

Samen, met elkaar, met een groep, een product samenstellen dat van en voor iedereen is. Iedereen heeft een mening over een product, bijvoorbeeld wat er mist of wat er verbeterd kan worden. Het probleem is echter vaak dat die meningen niet terecht komen op de plek waar er echt iets aan gedaan kan worden. Social media kan daar een rol in spelen als assistent of facilitator.

Maak samen of verander samen een product via een netwerksite. Stel McDonald’s maakt een groep aan op LinkedIn waar leden kunnen aangeven wat zij willen. De leden geven tips en reacties over wat ze eigenlijk missen of juist teveel vinden in die Big Mac. Uiteindelijk worden alle verzamelde wensen en aanpassingen doorgevoerd. En zo wordt een aangepaste Big Mac ontwikkeld, gebaseerd op de wensen van de mensen.

Heel vernieuwend klinkt het misschien niet; is het niet gewoon digitalisering van de focus-groep? Social commerce heeft het in zich om veel verder te gaan dan de traditionele focus-groep. Sociale media geeft openheid. Recensies van vakantiehuisjes, telefoons, restaurants, boeken, het is allemaal online te vinden omdat men dat graag met elkaar deelt. En door al die recensies wordt het steeds belangrijker hoe een bedrijf zich opstelt, want één misstap en het is overal te lezen. Door samen een product te ontwikkelen wordt er voor gezorgd dat al vanaf het prille begin een relatie ontstaat tussen het bedrijf en de consumenten. In alle openheid, door iedereen te zien, samen iets maken.

Maar het kan nog verder. In het geval van Mc.Donalds zijn we gebonden aan een winkel maar wat gebeurt er als we samen een product kunnen ontwikkelen die vervolgens ook in onze social network kan worden verkocht? Zijn sites zoals Linkedin of Facebook niet de beste plekken om s-commerce (social-commerce) te initiëren?

Welke ondernemer zou dat niet willen om bij de opening van zijn winkel miljoenen potentiële klanten voor de deur te hebben?

We zouden het geweldig vinden als social networks het lef zouden hebben om alleen winkels te openen die co-created crowdsourcing producten aanbieden waardoor ook de component ‘verantwoord’ in wordt opgenomen. Weer een stap richting een betere wereld.