Connectivity measures how people and businesses get in touch with each other. In particular, this is an expression of Information Communication Technology (ICT) and transportation infrastructure. In terms of accessibility and performance how many mobile phones are there, how many people use internet, how long does it take to get from A to B and how much does it all cost? Answering these questions reveals social and business traffic, areas of growth and decline, opportunities, clusters and flow. It also tends to point out the degree polarization in society between the haves and have nots, it may also reveal preferences, tribes and opportunities for disruptive technology and political action. City marketing, urban planners and economic departments use this term to relation to promoting business activity both internally and and as an export product. Brands use it to monitor their image coherence and promote public relations. We are in a time now where connectivity is is getting higher and higher. Affordable and public access to information via internet and consumer ICT products has proliferated connectivity into customized social media networks, online company booms and the democratization of information reporting and sharing. Weather banal, disruptive or brilliant the norm is that we can get connected to what we want from anywhere at anytime.

But what is stickiness?

Stickiness answers the question ‘Why should I stay here?’ In a time where mobility is high our attention or loyalty is a scarce resource. It’s so easy to switch, unfriend or start over because of the very fact that connectivity is so high. This goes deeper than changing toothpaste because you have a coupon, buying your flight online, clicking yes or no to a friend request. As compared to just ten years ago, think about how much easier it is to change countries and jobs. Similar operating systems like Windows or Mac, integrated financial systems that carry over accounts and pensions, time space compression by transport and communication networks, homogenization of product semiotics and the proliferation of the english language make the western world more recognizable. Finding niches in new towns through the help of social media and augmented reality can make you as savvy as a local in months instead of years. The one company town and a life long career with the same firm is rare, flexibility and change is abundant therefore making relocation and job hunting a necessity.

Who is concerned about ‘Stickiness?’ Brands are, they are fighting for your attention. This means that they will empower their customers to use their social networks to promote the brand via personal endorsemnet. The brand will offer incentives to loyal customers in the form of micro payments and VIP privielages. You become a brand champion. Cities and countries are brands too and they compete with other locations for your investment, tourism and tax. The city dynamic is more complex, on the one hand they want to stimulate connectivity and peer to peer relationships but will come into a situation of falling tax revenues when barter and value exchange between trusted networks eliminated money transactions. And you are a Brand too, you want to be in the loop, feel a sense of belonging yet customized, assurance with a healthy chance for serendipity and above all convenience.

Your are the next Brand Manager

Everybody has the opportunity to develop a coherent social media profile and trusted network that one way or another fits into a niche, tribe or lifestyle. That profile coherence coupled with proven community activity, that means you organize events and actively blog makes you head huntable by a brand champion scout. 2010 is an exciting year for both personal and business life. Which brands will strengthen their customer relationships? Will they use social media to create dialogues with you, will they become your ‘love brand?’ Will the office space become as mobile as our mobile phones who’s computing power will double how many more time this coming year? What remains our anchor in this highly connected and flexible world; will culture and tribes be increasingly important and will that then imply the emergence of iconic leaders and or a return to tradition? I doubt it, de-traditionalization is normalized, I can be Christian or Buddhist, eat boeren kool or Chinese, wear a tie or spiked hair to the office and change that as many times a week as I like. Iconic leaders will be replaced by trusted filters and friends and family will be dear and intense in short bursts of time.

With all the choices and creative possibilities for our lives this year a sticky constant will be only that brilliant idea you had on a post-it. Hold on, I’m running away with ideas like a wave information overload. Lets take a deep breath and get grounded, connectivity strengthens us and brings us to where and with who we want to be with. Just because there are more options doesn’t mean I have to take them. If there is a flood of information that is drowning me, or at least distracting or annoying, I’m going to build a damn. In that way, stickiness might even be strengthening because if I enter the realm of trust with the damn I built, which in ICT world are social media filters, I’m going to keep myself in the place I want to be. So there will be a double dynamic for stickiness, yes we will leave and join with casual ease but at the same time our core preferences will get dearer. This means direct marketing as done by the mass communication models like Tv, Magazine and Billboard are decreasingly affective. Direct dialogue and friend recommendations are what brands need to develop. For a brand to be a love brand means it needs to go past the obvious role of selling you stuff but rather engage in in dialogues that sometimes sell and sometimes imply, inform and enrich the lifestyle and or brand experience realm. It’s true that I can casually dump a ‘friend’ on facebook, but those are the types of friends I never meet or share and experience with.

Let me introduce myself
drs. Carl William Kerchmar, a renaissance soul and world citizen. With European DNA and an American education his repertoire includes economics, culture studies, trend-watching photography, graphic design. Professional interests include event choreography, scenario planning and concept visualization for conferences, mobile technology and urban planning.

Wat ik wel interessant vind, is de semantische discussie over de betekenis van de centrale ‘ik’.

We zoeken online naar wat we willen, we zoeken naar de betekenis van woorden op Wikipedia, we zoeken naar locaties, kortom: we zetten acties uit, op zoek naar bevrediging. Om dit te ondersteunen, doen bedrijven erg hun best om ervoor te zorgen dat ze vindbaar zijn en indruk achtergelaten in onze hersens. Net als we in de offlinewereld gewend zijn te doen.

Maar even terug naar de centrale ‘ik’. Als de huidige ontwikkelingen zich voortzetten, betekent dit dat we niet langer op zoek gaan naar iets of iemand die ons dat kan bieden. Als social networks centraal komen te staan in ons digitale bestaan, zou het zomaar kunnen dat ik alleen nog maar op mijn pagina hoeft te typen waarnaar ik op zoek ben, om vervolgens het aanbod te ontvangen.
“Ik wil een nieuwe broek.”
Wie maakt de grootste kans om mij te bedienen? Die keuze kan heel subjectief zijn. Ik golf, dus het kan best zijn dat ik de aanbieder van mijn spullen selecteer op zijn affiniteit met het spel. Dus degene die het beste is afgestemd op de ‘ik’.

Het model is op die manier bijna helemaal omgekeerd: het merk gaat naar de ‘ik’ in plaats van andersom.

Laatst heb ik reactie gegeven aan een artikel in de Adformatie met de vraag: ‘Wordt het tijd voor een nieuwe opleiding? Ik kom veel marketingmanagers tegen die weinig weten van sociale media!’ Geïnteresseerd in mijn antwoord? Dan kun je hier verder lezen.

Ben je het met me eens en omarm je deze gedachten over de ‘big shift’? Laat het dan weten door op dit artikel te reageren.

Fijne dag.
Kristian Esser

Gaan we in de toekomst meer betalen voor online informatie of diensten? Zullen we dan pas zien wie in de markt blijft?

Het is niet te ontkennen dat we zo ver zijn gekomen juist omdat het allemaal open is. Crowdsourcing, co-creation kan je moeilijk stimuleren wanneer er een kassa bij de ingang staat. Open source software had nooit kunnen bestaan, YouTube ook niet. Maar wat als al je bookmarks ineens geld kosten. Welke hou je en welke ga je er uit zetten?
Google zou best 5 euro per maand kunnen laten betalen voor Gmail, dan denk ik dat ze nog steeds meer dan de helft van de gebruikers gaan houden. Dat zijn 73 mln gebruikers per maand. Dat wil zeggen dat het niet al te moeilijk is voor Google om een dienst als Gmail ook op de particuliere markt een grote omzet te laten genereren. Zo zijn er ook andere partijen die dezelfde slag zouden kunnen maken.

Murdoch, grote man van het NewsCorp imperium van kranten, televisie en internet, stelde een aantal maanden geleden duidelijk dat het betalen voor content er aan zit te komen. En hoewel hij door velen ook werd uitgelachen hierom, zal er op vele krantenredacties korte opluchting zijn geweest. Overigens ben ik wel van mening dat het medium krant herontdekt moet worden. Het moet toch mogelijk zijn om naar mijn profiel samengestelde krant op de deurmat te kunnen krijgen?

Het lijkt me overigens hoogst onwaarschijnlijk dat burgerjournalistiek de professionele versie gaat wegschrijven, ik denk eerder dat het een kweekvijver is voor toekomstige content makers (voor de goede orde, content is niet alleen tekst maar ook beeld, bewegend beeld en geluid).

Betaald levert ook nieuwe kansen voor internet service providers. Door sommige diensten alsnog gratis aan te bieden zouden ze het product dat ze verkopen (internet aansluitingen) aantrekkelijker maken en zich zo richten naar specifieke doelgroepen.

Chris Anderson, de auteur van ‘The Long Tail’ heeft weer een boek geschreven. Free. Ik heb het nog niet helemaal gelezen maar kan het meestal niet laten om om bij het einde te beginnen.

Uit de slotopmerking:
‘Maar het betekent wel dat Gratis niet genoeg is. Je moet het combineren met Betaald. Zoals King Gillette’s gratis scheerapparaten alleen zin hadden in combinatie met dure wegwerpmesjes, zullen ondernemers op het web niet alleen producten moeten verzinnen waar mensen dol op zijn, maar ook producten waarvoor ze willen betalen. Gratis is misschien de beste prijs, maar het kan niet de enige prijs zijn.’

Dus wil je laten betalen, doe dat op een slimme manier.

Sociale netwerksites bestaan al een aantal jaar en daarvan lijkt het hoogtepunt voor sommigen voorbij te zijn. Neem bijvoorbeeld MySpace, de bezoekersaantallen zijn al enkele maanden flink aan het dalen. De laatste paar weken kwam MySpace alleen in het nieuws met de grote aantallen ontslagen die er plaatsvinden. Toch vreemd vind ik, want vele gebruikers hebben er veel tijd in geinvesteerd, in tegenstelling tot een eenmalig aankoop van schoenen. Ze hebben er vrienden gemaakt, berichten uitgewisseld, foto’, video’s geplaatst, muziek geluisterd, en ga zo maar door. Hun leven hebben ze (voor die periode) online gedocumenteerd. Hoe komt het dan toch dat de bezoekers niet meer terugkeren?

Het leek mij te liggen in onder andere de look en feel van MySpace, die vind ik sterk verouderd en rommelig. En ook de overdaad aan reclames (waarschijnlijk ingegeven door de overname door News Corp) vond ik erg storend. Mijn suggesties of gedachtes hierover kon ik uitwerken, maar het leek mij een interessanter idee om deze vraag op LinkedIn te stellen. Zo geschiedde en binnen enkele dagen kreeg ik op de vraag maar liefst 11 goede reacties.

Eén van de mensen die reageerden vond dat MySpace te snel heeft geprobeerd geld te verdienen. En niet op de juiste manier. Banner reclame is volgens hem ouderwets en past niet bij het concept van MySpace: “people come to a social network site to hang out with friends – NOT to find information, and certainly not to click through a banner ad to another site.”. Deze overdaad aan reclames past ook bij een andere reactie. Namelijk dat MySpace te weinig doet aan het voorkomen van spam. Er worden teveel spamberichten geplaatst, waar regelmatige bezoekers nog meer last van hebben. En doordat daar weinig aan wordt gedaan, houdt het een keer op. Een e-mailprovider zonder fatsoenlijke spamfilter houdt het ook niet lang vol.

Een ander punt waar meerdere mensen een reactie over plaatsten is het verlies van focus. Je kunt zoveel op MySpace, maar niet alles heel goed. De bedoeling (waarschijnlijk?) is dat je contact kan onderhouden met je vrienden en nieuwe vrienden kunt vinden. Maar als MySpace ook aan je voorstelt om lid te worden van (bekende) mensen of bedrijven waar je totaal niet in geinteresseerd bent, dan stoort dat in je ‘normale’ MySpace activiteiten.

Als laatste blijft over dat men stelt dat MySpace net zo goed een trend is als een nieuwe zonnebril. Het hoogtepunt van MySpace is geweest en de trend is nu dalende. En er zijn al lang genoeg soortgelijke websites die de behoefte naar online sociaal contact invullen. Het ene moment wordt MySpace dus verkocht voor 580 miljoen dollar, het andere moment is het alweer ‘uit’ en is iedereen op weg naar…Facebook? Twitter? of….?

Lees hier alle antwoorden terug: Why is MySpace loosing it (…)?

Senioriteit

Om in contact te blijven met een wereld die per definitie niet tastbaar en maar moeilijk zichtbaar is, is een dagtaak. Aansluiting met de nieuwste trends is noodzakelijk om goede beslissingen te kunnen nemen, en gezien de snelheid en omvang van de markt is het ondenkbaar om die taak te integreren in een bestaande functie.

Mr.Harder kreeg al enige tijd signalen uit het bedrijfsleven die erop wezen dat bestuurders behoefte hadden aan goed advies hieromtrent en heeft daarom ook whisper in de markt gebracht. Deze dienst voorziet in die behoefte.

Gelukkig zijn verschillende bedrijven momenteel gericht op zoek naar oplossingen. Een bedrijf dat al actie heeft ondernomen op dit gebied, is de Van Marcke Group. Deze onderneming is in het nieuws omdat zij Philippe Borremans onlangs heeft benoemd als CSMO.

Maar niet elk bedrijf is in staat om een dergelijke functie goed in te richten, laat staan hiervoor de juiste mensen te strikken. Waar vind je senioriteit, inzicht, ondernemend vermogen en creativiteit op dit gebied? Senioriteit in een markt die pas 20 jaar bestaat, begint eigenlijk nu pas zichtbaar te worden. Inzicht gepaard met ervaring en ondernemend vermogen is moeilijk te vinden. Hetzelfde geldt voor creativiteit.

Sneeuw voor de zon

Als merk dat gewend is om voortdurend ‘to consumers’ te zenden, moet je afscheid nemen van veel oude zekerheden en accepteren dat sommige modellen volledig op z’n kop staan. De ‘macht’ die in het verleden is opgebouwd, kan als sneeuw voor de zon verdwijnen als je niet snel genoeg doorhebt hoe het spel gespeeld moet worden.

De huidige opstand tegen het regime in Iran, dat wordt gevolgd en verslagen via onder andere FaceBook en Twitter, bewijst de kracht van social networks. Veel kleiner is het voorbeeld van frisdrank Tropicana, die de nieuwe verpakkingen aanpaste nadat hun klanten massaal hadden aangegeven dat ze de oude veel beter vonden.

Ben je als onderneming minder gericht op consumenten en meer op bedrijfsprocessen, dan wordt het inzetten van slimme nieuwe media ook beloond met efficiëntie. Medewerkers betrekken bij productinnovatie staat aan de basis van cocreatie. Duurzame oplossingen komen vaak niet van boven, maar van de werkvloer (bottom-up). De kunst is om die processen slim te faciliteren.

Chapeau

Helaas zien ceo’s nog wel steeds de donkere wolken van ict-drama’s die zich in het verleden hebben afgespeeld, waarbij techniek altijd leading is geweest. Usability is een creatief proces dat rekening moet houden met hoe wij zijn, denken en ons gedragen. Empathie is volop aanwezig. Deze aspecten worden beter begrepen door communicators dan door techneuten.

Chapeau voor alle ondernemers die het nu al voor elkaar hebben, voor alle anderen is er nog een interessante weg te gaan. Maar wees vernieuwend, vertrouw in collaboratie en haal specialisten aan boord. Wees niet bang om je onderneming open te stellen voor ervaringen van buitenaf. Anders zou je er in deze dynamische markt weleens te laat achter kunnen komen dat je een afslag hebt gemist.

Toch raak ik juist steeds meer geinspireerd op het web, kom ik allemaal leuke dingen tegen en vind ik steeds beter wat ik zoek. Verliest Google terrein, zijn er kapers op de kust? Nou nee, het kan ook dat ik lui ben geworden, dat ik net zoals ik tv kijk, gevoed wil worden met nieuwe informatie, zonder daarvoor zelf iets in te typen. Dagelijks kijk ik op mijn twitterfeed en zie mensen leuke linkjes plaatsen en die bekijk ik dan. Of ik kijk naar twitterfeeds die ik niet permanent volg, maar zo af en toe eens bezoek. Daar zie ik weer leuke, interessante of mooie dingen tussen staan.

De moeite nemen om iets in te typen in Google en vervolgens 5.000.000 resultaten te hebben, het gebeurt me bijna nooit meer. En als het wel zo is klik ik zelden naar de tweede pagina met resultaten. Andere informatieportals sluiten veel beter aan bij waar ik behoefte aan heb: ik zoek een huis – funda.nl, een koelkast – marktplaats.nl, geboortedatum van Einstein – wikipedia, een vakantie – www.zoover.nl.

En heel veel van deze zoekmanieren brengen mij op resultaten die andere mensen zelf hebben ingevoerd, voor mij en voor jou. Heel vriendelijk. Maar waarom vertrouw ik nu eigenlijk zoveel op reviews, op het aangeven van links vanaf mijn twitterfeed of toevoegingen van anderen op wikipedia? Langzaamaan begin ik Google Search gedag te zeggen.

Maar misschien maak ik nu een grote fout. Want is een computer namelijk niet de meest objectieve manier om iets te vinden? Die heeft geen gevoelens, vooroordelen of persoonlijke voorkeuren. De meeste fouten worden niet gemaakt door een computer, maar door een mens die de computer bestuurt. Verliezen we nu dus niet het contact met een fantastische ontwikkeling door weer te gaan vertrouwen op mensen? Tweets, friendfeeds, facebook, allemaal menselijke aanraders. Een computer kan veel objectiever, sneller en efficienter resultaten vinden. Dat is juist wat verwacht wordt van het semantisch web, namelijk meta-data die niet door mensen is ingevoerd, maar door computers automatisch aan bestanden is toegevoegd. Waardoor alles op het web op meerdere manieren echt verbonden is en gevonden kan worden.

Het wordt ondertussen duidelijk dat er een onderscheid te maken is tussen zoeken en vinden. Waar heb je meer behoefte aan? De journey of the destination? De menselijke variant zorgt voor een journey, totdat je een antwoord vindt of niet vindt, noem dit een softsearch. Computers kunnen ervoor zorgen dat je direct het antwoord krijgt, daarbij is alleen de destination van belang. Deze directe vraag-antwoord zoektocht, kun je hardsearch noemen. Dus, moet je nu weten wat de afstand is tussen startpunt A en eindpunt B of  wil je uitzoeken op welke manieren je van A naar B kunt komen?

Samen, met elkaar, met een groep, een product samenstellen dat van en voor iedereen is. Iedereen heeft een mening over een product, bijvoorbeeld wat er mist of wat er verbeterd kan worden. Het probleem is echter vaak dat die meningen niet terecht komen op de plek waar er echt iets aan gedaan kan worden. Social media kan daar een rol in spelen als assistent of facilitator.

Maak samen of verander samen een product via een netwerksite. Stel McDonald’s maakt een groep aan op LinkedIn waar leden kunnen aangeven wat zij willen. De leden geven tips en reacties over wat ze eigenlijk missen of juist teveel vinden in die Big Mac. Uiteindelijk worden alle verzamelde wensen en aanpassingen doorgevoerd. En zo wordt een aangepaste Big Mac ontwikkeld, gebaseerd op de wensen van de mensen.

Heel vernieuwend klinkt het misschien niet; is het niet gewoon digitalisering van de focus-groep? Social commerce heeft het in zich om veel verder te gaan dan de traditionele focus-groep. Sociale media geeft openheid. Recensies van vakantiehuisjes, telefoons, restaurants, boeken, het is allemaal online te vinden omdat men dat graag met elkaar deelt. En door al die recensies wordt het steeds belangrijker hoe een bedrijf zich opstelt, want één misstap en het is overal te lezen. Door samen een product te ontwikkelen wordt er voor gezorgd dat al vanaf het prille begin een relatie ontstaat tussen het bedrijf en de consumenten. In alle openheid, door iedereen te zien, samen iets maken.

Maar het kan nog verder. In het geval van Mc.Donalds zijn we gebonden aan een winkel maar wat gebeurt er als we samen een product kunnen ontwikkelen die vervolgens ook in onze social network kan worden verkocht? Zijn sites zoals Linkedin of Facebook niet de beste plekken om s-commerce (social-commerce) te initiëren?

Welke ondernemer zou dat niet willen om bij de opening van zijn winkel miljoenen potentiële klanten voor de deur te hebben?

We zouden het geweldig vinden als social networks het lef zouden hebben om alleen winkels te openen die co-created crowdsourcing producten aanbieden waardoor ook de component ‘verantwoord’ in wordt opgenomen. Weer een stap richting een betere wereld.

Een land kan ook erg goed zijn in knippen en plakken, neem China, dat is het grootste knip- en plakland wat je je kunt voorstellen. Elk succesproduct wordt daar nagemaakt. Schoenenwinkels krijgen de kriebels als ze een chinees met camera de winkel in zien lopen. Voor je het weet rolt die exclusieve schoen van de massaproductie-rolband af, voor een fractie van de prijs.

Niet alleen schoenen, of andere kleding en producten kopiëren ze daar in het verre oosten. Ook nieuwe telefoons die zelfs nog niet uit zijn! Nokia is Nocia, LG is LC en ga zo maar door. Maar waar de chinezen ook erg succesvol in zijn, is het kopiëren van hele websites. Bekijk de logo’s in het plaatje hiernaast, misschien kom je er uit welke ‘westerse’ versie erbij hoort. YouTube vindt bijvoorbeeld zijn evenknie in Tudou en Youku. Het principe is exact hetzelfde, maar dan volledig chinees. Om een vergelijking te geven van de grootte: Tudou streamt 15 miljard minuten per dag, Youtube slechts 3 miljard.

Facebook en MySpace hebben ook hun eigen varianten in China. En het aantal leden wat in China wordt gehaald is enorm. De westerse techwereld is voor China een mooie proeftuin. Dat wat succes heeft wordt gekopieerd en levert vervolgens heel veel geld op in eigen land. Ongeneerd vindt dit plaats en dat is best opmerkelijk. Een duitse netwerksite die erg veel leek op Facebook, wordt aangeklaagd voor miljoenen. Maar de chinese netwerksite Xiaonei, een exacte kopie van Facebook, is vooralsnog niet op de vingers getikt. En zo zijn er nog talloze andere voorbeelden.

De twijfel komt kijken over wat copyright inhoudt op dit soort websites. En of dit te bestrijden is met het recht. Kan je stellen dat het web bestaat uit copy-paste en iets nooit echt origineel is? Of niet origineel te behouden is? Misschien is copy-paste helemaal niet het beste wat de computer ons heeft gebracht. En was het helemaal niet zo’n gek idee om de iPhone die functie te onthouden.