Geld verdienen op het web begint bij mobiel. Daar wil men wel geld betalen voor informatie of diensten. Neem bijvoorbeeld de dienst Spotify (overigens officieel nog niet in Nederland beschikbaar): je betaalt per maand een bedrag om onbeperkt muziek te luisteren uit een grote database. Spotify-gebruikers zijn lovend over de dienst, en betalen er graag voor. Dat is toch een 180 graden draai ten opzichte van alle illegale downloads die er constant plaats vinden op het web.

Apple heeft sinds enkele dagen de betaalmogelijkheden uitgebreid. Er kunnen namelijk nu ook betalingen binnen de apps worden gedaan. Dus je hebt al betaald voor de app (dat hoeft niet altijd) en als je de app wil uitbreiden, bijvoorbeeld een nieuw level van een spelletje, of een plattegrond van de stad waar je aankomend weekend naar toe gaat, dan betaal je daar nog een extra bedrag voor. En alles gaat heel gemakkelijk via het betalingssysteem van Apple. Zonder problemen of obstructies betaal je steeds meer voor digitale (mobiele) content. Overigens komt het Apple waarschijnlijk nog meer ten goede, bovenop de goede resultaten die ze afgelopen kwartaal al hebben geboekt.

In navolging van Apple heeft Paypal een aantal microfinancieringsdiensten gelanceerd. Paypal biedt ook een mobiele betalingsmogelijkheid aan, daarbij hebben ze met dezelfde techniek de  oversteek naar het web gemaakt. Ze hebben namelijk een kassa-module ontwikkelt zodat je je eigen webwinkel kan beginnen op bijvoorbeeld Facebook.

Mensen zijn dus wel bereid om te betalen en krijgen daar steeds meer mogelijkheden voor. Het zijn vooral kleine betalingen ook wel micropayments genoemd, kleine winkeltjes, hele gepersonaliseerde digitale producten en diensten waarvoor men geld uit wilt geven.

Vroeger maakte elk merk zijn eigen menu’s en extra programmaatjes. Dus dan kon je misschien wel een mooi vormgegeven Motorola Razr hebben, maar een sms sturen was een crime. Mijn keuze voor een telefoon lag voornamelijk in het gebruiksgemak. Nu wil ik graag een toestel met Android, oftewel ik maak m’n keuze nog steeds o.b.v het gebruiksgemak, maar het merk maakt nu niets meer uit.

Maakt een merk als HTC, Samsung of LG zichzelf eigenlijk overbodig door niet meer haar eigen besturingssysteem (hoe je menu werkt, welk programmaatjes je er op kunt zetten) te gebruiken? Of maakt het zichzelf weer populair? Hoe kun je je dan nog onderscheiden? HTC heeft zich onderscheiden doordat het als eerste Android heeft gebruikt in zijn toestellen. En Samsung is de tweede producent, maar met goedkopere toestellen.

De verhouding tussen software en hardware is dus heel belangrijk. Soms kan het ook zijn dat juist de hardware het belangrijkst is, neem een netbook. Die zijn juist zo gebruiksvriendelijk omdat ze klein zijn, dat is waarom iemand de keuze maakt voor een netbook. Niet omdat er de nieuwste software in zit, helemaal niet zelfs, want het overgrote deel netbooks draait op Windows XP.

Dit alles verklaart gemakkelijk het succes van Apple producten; én de hardware is mooi en goed, én de software. TomTom ziet dat ook in en heeft aangekondigd dat de nieuwe modellen nog makkelijker te gebruiken zullen zijn. De hardware kan dus wel goed zijn, en ook de functionaliteiten van de software, maar het moet natuurlijk wel vriendelijk zijn om te gebruiken. Oftewel de promise of technology: als het makkelijk is doe ik er iets mee.

Best of both worlds, mooi van buiten en van binnen. Het geeft mobiele telefoon producenten  een grote kans om zich eens te richten op een heel goed ontworpen toestel met ook nog bijvoorbeeld een batterij die lang mee gaat. De software is al helemaal klaar, daar hoeven ze zich niet druk om te maken. Dus ik wacht nog even met die Android telefoon, want ik denk dat er nog wel een mooier ontwerp kan worden gemaakt.

Eigenlijk kun je niet meer spreken van een scheiding van zaken en privé, want die is er gewoonweg niet meer. Door internet, nieuwe technologie en cloud computing, zijn grenzen vervaagd. Net zoals de trein, de telefoon en het vliegtuig dat ooit bewerkstelligden. De technologie maakt het allemaal mogelijk, die ‘dwingt’ ons alles tegelijk te kunnen doen. De vraag is echter, kunnen wij of onze hersenen al deze vervaging aan? Mogelijkerwijs komt er na deze opmars van vervaging, een nieuwe beweging om grenzen te zoeken of weer te maken. Dat is waarschijnlijk de reden dat Facebook en LinkedIn goed naast elkaar kunnen bestaan. Facebook richt zich op privé en LinkedIn is puur zakelijk. Op LinkedIn hoef je niet aan te geven of je getrouwd, single of pas gescheiden bent en als je status daarvan wijzigt hoeven je zakelijke contacten dat niet te zien. Op Facebook daarentegen kun je zelfs je geliefde koppelen aan jouw account, zodat bezoekers direct naar het profiel van je partner kunnen gaan. Misschien gaan we niet naar cloud computing, maar naar multiple cloud computing, met iedereen zijn eigen lucht met verschillende clouds: een privé-cloud, een zaken-cloud en andere soorten clouds.

Mobiele telefoons, laptops, wifi, het maakt ons allemaal mobieler. Het geeft ons de mogelijkheid om van elke locatie, onze locatie te maken. Niemand vraagt eigenlijk wat die gekozen locatie er van vindt. Als ik in een café kom en meer dan de helft van de mensen tuurt naar een laptopscherm, is dat dan eigenlijk nog een café? Het is een plek voor een drankje en contact met anderen. Dit in tegenstelling to je eigen huis, waar je bent afgeschermd van de buitenwereld.

Kijkend naar het scherm, waar bevindt iemand zich dan? Op die locatie, aan dat tafeltje in het café? Of op werk, of in het gezelschap van vrienden online? Het lijkt er meer op dat je je dan bevindt in een eigen, virtuele of imaginaire wereld. Dus als je loopt door de straten en af en toe een plek vindt om tot stilstand te komen, loop je niet meer over de stenen van de straat, maar door de straten van Google Maps of over de GPS coördinaten.

Locatie wordt vereenzelvigd met je persoon door alle digitale mogelijkheden. Ik ben dus niet meer op een locatie, dat is ook geen vraag meer, ik bén namelijk mijn locatie.