Geld verdienen op het web begint bij mobiel. Daar wil men wel geld betalen voor informatie of diensten. Neem bijvoorbeeld de dienst Spotify (overigens officieel nog niet in Nederland beschikbaar): je betaalt per maand een bedrag om onbeperkt muziek te luisteren uit een grote database. Spotify-gebruikers zijn lovend over de dienst, en betalen er graag voor. Dat is toch een 180 graden draai ten opzichte van alle illegale downloads die er constant plaats vinden op het web.

Apple heeft sinds enkele dagen de betaalmogelijkheden uitgebreid. Er kunnen namelijk nu ook betalingen binnen de apps worden gedaan. Dus je hebt al betaald voor de app (dat hoeft niet altijd) en als je de app wil uitbreiden, bijvoorbeeld een nieuw level van een spelletje, of een plattegrond van de stad waar je aankomend weekend naar toe gaat, dan betaal je daar nog een extra bedrag voor. En alles gaat heel gemakkelijk via het betalingssysteem van Apple. Zonder problemen of obstructies betaal je steeds meer voor digitale (mobiele) content. Overigens komt het Apple waarschijnlijk nog meer ten goede, bovenop de goede resultaten die ze afgelopen kwartaal al hebben geboekt.

In navolging van Apple heeft Paypal een aantal microfinancieringsdiensten gelanceerd. Paypal biedt ook een mobiele betalingsmogelijkheid aan, daarbij hebben ze met dezelfde techniek de  oversteek naar het web gemaakt. Ze hebben namelijk een kassa-module ontwikkelt zodat je je eigen webwinkel kan beginnen op bijvoorbeeld Facebook.

Mensen zijn dus wel bereid om te betalen en krijgen daar steeds meer mogelijkheden voor. Het zijn vooral kleine betalingen ook wel micropayments genoemd, kleine winkeltjes, hele gepersonaliseerde digitale producten en diensten waarvoor men geld uit wilt geven.

Vroeger maakte elk merk zijn eigen menu’s en extra programmaatjes. Dus dan kon je misschien wel een mooi vormgegeven Motorola Razr hebben, maar een sms sturen was een crime. Mijn keuze voor een telefoon lag voornamelijk in het gebruiksgemak. Nu wil ik graag een toestel met Android, oftewel ik maak m’n keuze nog steeds o.b.v het gebruiksgemak, maar het merk maakt nu niets meer uit.

Maakt een merk als HTC, Samsung of LG zichzelf eigenlijk overbodig door niet meer haar eigen besturingssysteem (hoe je menu werkt, welk programmaatjes je er op kunt zetten) te gebruiken? Of maakt het zichzelf weer populair? Hoe kun je je dan nog onderscheiden? HTC heeft zich onderscheiden doordat het als eerste Android heeft gebruikt in zijn toestellen. En Samsung is de tweede producent, maar met goedkopere toestellen.

De verhouding tussen software en hardware is dus heel belangrijk. Soms kan het ook zijn dat juist de hardware het belangrijkst is, neem een netbook. Die zijn juist zo gebruiksvriendelijk omdat ze klein zijn, dat is waarom iemand de keuze maakt voor een netbook. Niet omdat er de nieuwste software in zit, helemaal niet zelfs, want het overgrote deel netbooks draait op Windows XP.

Dit alles verklaart gemakkelijk het succes van Apple producten; én de hardware is mooi en goed, én de software. TomTom ziet dat ook in en heeft aangekondigd dat de nieuwe modellen nog makkelijker te gebruiken zullen zijn. De hardware kan dus wel goed zijn, en ook de functionaliteiten van de software, maar het moet natuurlijk wel vriendelijk zijn om te gebruiken. Oftewel de promise of technology: als het makkelijk is doe ik er iets mee.

Best of both worlds, mooi van buiten en van binnen. Het geeft mobiele telefoon producenten  een grote kans om zich eens te richten op een heel goed ontworpen toestel met ook nog bijvoorbeeld een batterij die lang mee gaat. De software is al helemaal klaar, daar hoeven ze zich niet druk om te maken. Dus ik wacht nog even met die Android telefoon, want ik denk dat er nog wel een mooier ontwerp kan worden gemaakt.

Sociale netwerksites bestaan al een aantal jaar en daarvan lijkt het hoogtepunt voor sommigen voorbij te zijn. Neem bijvoorbeeld MySpace, de bezoekersaantallen zijn al enkele maanden flink aan het dalen. De laatste paar weken kwam MySpace alleen in het nieuws met de grote aantallen ontslagen die er plaatsvinden. Toch vreemd vind ik, want vele gebruikers hebben er veel tijd in geinvesteerd, in tegenstelling tot een eenmalig aankoop van schoenen. Ze hebben er vrienden gemaakt, berichten uitgewisseld, foto’, video’s geplaatst, muziek geluisterd, en ga zo maar door. Hun leven hebben ze (voor die periode) online gedocumenteerd. Hoe komt het dan toch dat de bezoekers niet meer terugkeren?

Het leek mij te liggen in onder andere de look en feel van MySpace, die vind ik sterk verouderd en rommelig. En ook de overdaad aan reclames (waarschijnlijk ingegeven door de overname door News Corp) vond ik erg storend. Mijn suggesties of gedachtes hierover kon ik uitwerken, maar het leek mij een interessanter idee om deze vraag op LinkedIn te stellen. Zo geschiedde en binnen enkele dagen kreeg ik op de vraag maar liefst 11 goede reacties.

Eén van de mensen die reageerden vond dat MySpace te snel heeft geprobeerd geld te verdienen. En niet op de juiste manier. Banner reclame is volgens hem ouderwets en past niet bij het concept van MySpace: “people come to a social network site to hang out with friends – NOT to find information, and certainly not to click through a banner ad to another site.”. Deze overdaad aan reclames past ook bij een andere reactie. Namelijk dat MySpace te weinig doet aan het voorkomen van spam. Er worden teveel spamberichten geplaatst, waar regelmatige bezoekers nog meer last van hebben. En doordat daar weinig aan wordt gedaan, houdt het een keer op. Een e-mailprovider zonder fatsoenlijke spamfilter houdt het ook niet lang vol.

Een ander punt waar meerdere mensen een reactie over plaatsten is het verlies van focus. Je kunt zoveel op MySpace, maar niet alles heel goed. De bedoeling (waarschijnlijk?) is dat je contact kan onderhouden met je vrienden en nieuwe vrienden kunt vinden. Maar als MySpace ook aan je voorstelt om lid te worden van (bekende) mensen of bedrijven waar je totaal niet in geinteresseerd bent, dan stoort dat in je ‘normale’ MySpace activiteiten.

Als laatste blijft over dat men stelt dat MySpace net zo goed een trend is als een nieuwe zonnebril. Het hoogtepunt van MySpace is geweest en de trend is nu dalende. En er zijn al lang genoeg soortgelijke websites die de behoefte naar online sociaal contact invullen. Het ene moment wordt MySpace dus verkocht voor 580 miljoen dollar, het andere moment is het alweer ‘uit’ en is iedereen op weg naar…Facebook? Twitter? of….?

Lees hier alle antwoorden terug: Why is MySpace loosing it (…)?

Toch raak ik juist steeds meer geinspireerd op het web, kom ik allemaal leuke dingen tegen en vind ik steeds beter wat ik zoek. Verliest Google terrein, zijn er kapers op de kust? Nou nee, het kan ook dat ik lui ben geworden, dat ik net zoals ik tv kijk, gevoed wil worden met nieuwe informatie, zonder daarvoor zelf iets in te typen. Dagelijks kijk ik op mijn twitterfeed en zie mensen leuke linkjes plaatsen en die bekijk ik dan. Of ik kijk naar twitterfeeds die ik niet permanent volg, maar zo af en toe eens bezoek. Daar zie ik weer leuke, interessante of mooie dingen tussen staan.

De moeite nemen om iets in te typen in Google en vervolgens 5.000.000 resultaten te hebben, het gebeurt me bijna nooit meer. En als het wel zo is klik ik zelden naar de tweede pagina met resultaten. Andere informatieportals sluiten veel beter aan bij waar ik behoefte aan heb: ik zoek een huis – funda.nl, een koelkast – marktplaats.nl, geboortedatum van Einstein – wikipedia, een vakantie – www.zoover.nl.

En heel veel van deze zoekmanieren brengen mij op resultaten die andere mensen zelf hebben ingevoerd, voor mij en voor jou. Heel vriendelijk. Maar waarom vertrouw ik nu eigenlijk zoveel op reviews, op het aangeven van links vanaf mijn twitterfeed of toevoegingen van anderen op wikipedia? Langzaamaan begin ik Google Search gedag te zeggen.

Maar misschien maak ik nu een grote fout. Want is een computer namelijk niet de meest objectieve manier om iets te vinden? Die heeft geen gevoelens, vooroordelen of persoonlijke voorkeuren. De meeste fouten worden niet gemaakt door een computer, maar door een mens die de computer bestuurt. Verliezen we nu dus niet het contact met een fantastische ontwikkeling door weer te gaan vertrouwen op mensen? Tweets, friendfeeds, facebook, allemaal menselijke aanraders. Een computer kan veel objectiever, sneller en efficienter resultaten vinden. Dat is juist wat verwacht wordt van het semantisch web, namelijk meta-data die niet door mensen is ingevoerd, maar door computers automatisch aan bestanden is toegevoegd. Waardoor alles op het web op meerdere manieren echt verbonden is en gevonden kan worden.

Het wordt ondertussen duidelijk dat er een onderscheid te maken is tussen zoeken en vinden. Waar heb je meer behoefte aan? De journey of the destination? De menselijke variant zorgt voor een journey, totdat je een antwoord vindt of niet vindt, noem dit een softsearch. Computers kunnen ervoor zorgen dat je direct het antwoord krijgt, daarbij is alleen de destination van belang. Deze directe vraag-antwoord zoektocht, kun je hardsearch noemen. Dus, moet je nu weten wat de afstand is tussen startpunt A en eindpunt B of  wil je uitzoeken op welke manieren je van A naar B kunt komen?

Samen, met elkaar, met een groep, een product samenstellen dat van en voor iedereen is. Iedereen heeft een mening over een product, bijvoorbeeld wat er mist of wat er verbeterd kan worden. Het probleem is echter vaak dat die meningen niet terecht komen op de plek waar er echt iets aan gedaan kan worden. Social media kan daar een rol in spelen als assistent of facilitator.

Maak samen of verander samen een product via een netwerksite. Stel McDonald’s maakt een groep aan op LinkedIn waar leden kunnen aangeven wat zij willen. De leden geven tips en reacties over wat ze eigenlijk missen of juist teveel vinden in die Big Mac. Uiteindelijk worden alle verzamelde wensen en aanpassingen doorgevoerd. En zo wordt een aangepaste Big Mac ontwikkeld, gebaseerd op de wensen van de mensen.

Heel vernieuwend klinkt het misschien niet; is het niet gewoon digitalisering van de focus-groep? Social commerce heeft het in zich om veel verder te gaan dan de traditionele focus-groep. Sociale media geeft openheid. Recensies van vakantiehuisjes, telefoons, restaurants, boeken, het is allemaal online te vinden omdat men dat graag met elkaar deelt. En door al die recensies wordt het steeds belangrijker hoe een bedrijf zich opstelt, want één misstap en het is overal te lezen. Door samen een product te ontwikkelen wordt er voor gezorgd dat al vanaf het prille begin een relatie ontstaat tussen het bedrijf en de consumenten. In alle openheid, door iedereen te zien, samen iets maken.

Maar het kan nog verder. In het geval van Mc.Donalds zijn we gebonden aan een winkel maar wat gebeurt er als we samen een product kunnen ontwikkelen die vervolgens ook in onze social network kan worden verkocht? Zijn sites zoals Linkedin of Facebook niet de beste plekken om s-commerce (social-commerce) te initiëren?

Welke ondernemer zou dat niet willen om bij de opening van zijn winkel miljoenen potentiële klanten voor de deur te hebben?

We zouden het geweldig vinden als social networks het lef zouden hebben om alleen winkels te openen die co-created crowdsourcing producten aanbieden waardoor ook de component ‘verantwoord’ in wordt opgenomen. Weer een stap richting een betere wereld.

Een land kan ook erg goed zijn in knippen en plakken, neem China, dat is het grootste knip- en plakland wat je je kunt voorstellen. Elk succesproduct wordt daar nagemaakt. Schoenenwinkels krijgen de kriebels als ze een chinees met camera de winkel in zien lopen. Voor je het weet rolt die exclusieve schoen van de massaproductie-rolband af, voor een fractie van de prijs.

Niet alleen schoenen, of andere kleding en producten kopiëren ze daar in het verre oosten. Ook nieuwe telefoons die zelfs nog niet uit zijn! Nokia is Nocia, LG is LC en ga zo maar door. Maar waar de chinezen ook erg succesvol in zijn, is het kopiëren van hele websites. Bekijk de logo’s in het plaatje hiernaast, misschien kom je er uit welke ‘westerse’ versie erbij hoort. YouTube vindt bijvoorbeeld zijn evenknie in Tudou en Youku. Het principe is exact hetzelfde, maar dan volledig chinees. Om een vergelijking te geven van de grootte: Tudou streamt 15 miljard minuten per dag, Youtube slechts 3 miljard.

Facebook en MySpace hebben ook hun eigen varianten in China. En het aantal leden wat in China wordt gehaald is enorm. De westerse techwereld is voor China een mooie proeftuin. Dat wat succes heeft wordt gekopieerd en levert vervolgens heel veel geld op in eigen land. Ongeneerd vindt dit plaats en dat is best opmerkelijk. Een duitse netwerksite die erg veel leek op Facebook, wordt aangeklaagd voor miljoenen. Maar de chinese netwerksite Xiaonei, een exacte kopie van Facebook, is vooralsnog niet op de vingers getikt. En zo zijn er nog talloze andere voorbeelden.

De twijfel komt kijken over wat copyright inhoudt op dit soort websites. En of dit te bestrijden is met het recht. Kan je stellen dat het web bestaat uit copy-paste en iets nooit echt origineel is? Of niet origineel te behouden is? Misschien is copy-paste helemaal niet het beste wat de computer ons heeft gebracht. En was het helemaal niet zo’n gek idee om de iPhone die functie te onthouden.

Misschien denk je: nee!! of: hoe kan dat eigenlijk? Maar dat is het, het is juist heel makkelijk. Foto’s worden steeds slimmere documenten. Een jpeg van een foto bevat gegevens over de camera waarmee de foto is gemaakt, de datum, tijd, en sommige camera’s voegen zelfs ook de GPS coördinaten toe. Daarbij geven mensen zelf ook veel informatie aan foto’s, bijvoorbeeld door de bestandsnaam en onderschriften. Vervolgens worden de foto’s door mensen zelf verspreidt op internet, op sociale netwerksites, op flickr, op blogs, eigen websites, en ga zo maar door.

Daarnaast zijn er genoeg technieken om foto’s te herkennen en daar iets mee te doen. Het zoeken van gezichten of andere visuele kenmerken is al mogelijk met de zoekmachine Riya. Dus het is slechts wachten op het verbeteren van die techniek en iemand die foto’s van mensen gaat verbinden met persoonlijke informatie. Dan kan je een camera voor iemands gezicht houden en zie je de naam, het Hyves account en de laatste berichten geplaatst op zijn of haar blog. Stel je zit in de trein en wilt weten wie er tegenover je zit, dan hoef je alleen maar even je camera te richten op diegene.

En wat dan? Zullen er protesten komen vanwege de inbreuk op privacy? Of zijn we allang voorbij het privacy vraagstuk? Of gaat iedereen direct een afspraak maken met de plastisch chirurg om weer privacy te krijgen? Een burka, een grote sjaal, of zelfs een masker zijn dan eigenlijk geen gekke ideeën. Heeft iemand sowieso nog wel door wat privacy inhoudt in onze open samenleving? Misschien wordt het dan eindelijk duidelijk wat privacy betekent in deze maatschappij.

Nu alvast op een t-shirt te zien:
[vimeo]http://vimeo.com/3364975[/vimeo]

De afgelopen tijd is al veel kritiek gekomen op de Long Tail theorie van Chris Anderson. Anderson stelt dat alles na de grote massa ook genoeg marktwaarde heeft. Internet geeft voor elke niche een plek en door internet is het door iedereen te vinden. In het licht daarvan zijn vele niche sociale netwerksites opgericht. Werkelijk waar alles kun je bedenken, een social netwerksite voor fans van David Hasselhoff (Hoffspace!), één voor moeders met het ‘lege-nest-syndroom’, voor vrijgezelle hondeigenaren en ga zo maar door.

De kritiek zit er in dat die niches eigenlijk niet zoveel marktwaarde opleveren als Anderson claimt. En dat is eigenlijk niet zo gek! Op elke sociale netwerksite moet je weer inlogcodes aanmaken, je profiel invullen, vrienden maken en dat is alleen nog maar de opstartfase. Die zou nog overkomelijk kunnen zijn wanneer die aparte sociale netwerksites gebruik maken van Open Social. Dat scheelt al veel tijd. Maar het probleem blijft toch dat elke niche een eigen plek heeft waar je naar toe moet gaan. Het zou toch een stuk handiger zijn als alles op één plek staat, of in ieder geval vanaf één plek te bereiken is. Het zou mij niets verbazen als een heleboel van deze niche-sites binnenkort zullen sneuvelen of opgaan in grotere sites zoals Facebook of Linkedin. Opgeruimd staat netjes is toch de uitdrukking?

Eigenlijk kun je niet meer spreken van een scheiding van zaken en privé, want die is er gewoonweg niet meer. Door internet, nieuwe technologie en cloud computing, zijn grenzen vervaagd. Net zoals de trein, de telefoon en het vliegtuig dat ooit bewerkstelligden. De technologie maakt het allemaal mogelijk, die ‘dwingt’ ons alles tegelijk te kunnen doen. De vraag is echter, kunnen wij of onze hersenen al deze vervaging aan? Mogelijkerwijs komt er na deze opmars van vervaging, een nieuwe beweging om grenzen te zoeken of weer te maken. Dat is waarschijnlijk de reden dat Facebook en LinkedIn goed naast elkaar kunnen bestaan. Facebook richt zich op privé en LinkedIn is puur zakelijk. Op LinkedIn hoef je niet aan te geven of je getrouwd, single of pas gescheiden bent en als je status daarvan wijzigt hoeven je zakelijke contacten dat niet te zien. Op Facebook daarentegen kun je zelfs je geliefde koppelen aan jouw account, zodat bezoekers direct naar het profiel van je partner kunnen gaan. Misschien gaan we niet naar cloud computing, maar naar multiple cloud computing, met iedereen zijn eigen lucht met verschillende clouds: een privé-cloud, een zaken-cloud en andere soorten clouds.